| 個人檔案Music Is My Life Fo-E-Va...相片部落格清單 | 說明 |
|
18 April เราอัพเกรด ดรีมเวิร์ดเค้าก็อัพเกรดด้วยเช่นกัน....บรื๋อ!!!!!เฮ่อ...วันที่ 12 เมษาที่ผ่านมาไปเที่ยวดรีมเวิร์ด...สุขขี...สุขโข...>>>>
....แน่นอน ถ้าไม่ได้ไปเจอการอัพเกรดของบ้านผีสิง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
จำได้ว่าเมื่อ 2 ปีที่แล้วไปบ้านผีสิงที่ดรีมเวิร์ดมันยังมีแค่หุ่นหน้าตาเละ ๆ กับกลไกประตูเปิดปิดปึงปังนี่นา....คราวนี้ไปมีอัพเกรดให้มีหัวหล่นลงมาจากเพดานด้วย
เรื่องของเรื่องคือ ถ้ามีแค่หุ่นดีดี้ไม่กลัวหรอก เพราะเข้าจนชินแล้วเลยเฉย ๆ แต่ดันมีไอ้หัวห้อยนี่มาโผล่นี่สิ ดีดี้เลยอัพเกรดเสียงกรี๊ดตัวเองไปเลย 3 เท่าตัว กำลังคิดอยู่ว่าผู้จัดการเค้าแอบไปเที่ยว้บานผีสิงที่ไหนมาหรือเปล่านะถึงได้คิดอยากอัพเกรดบ้านผีสิงให้มันน่ากลัวขึ้นขนาดนี้!!!!!!!!!!
เรื่องเกิดขึ้นจาก....ยามบ่ายวันที่ 12 เมษา จำได้ว่าเลยว่าแดดวันนั้นมันเปรี้ยงโคตร ๆ รู้สึกเลยว่าเนื้อแสบ ๆ เจ็บ ๆ หลังหม่ำข้าวเสร็จ ดีดี้กับเพื่อนดีดี้ (ชื่อเอ้) ก็ตัดสินใจกันว่าไปเดินเล่นหลบแดดในบ้านผีสิงกันดีกว่า ไอ้ก่อนเข้าไปดีดี้ก็นึกอยากเข้าห้องน้ำ อ้ะ...ก็ไปเข้าซะ... แต่...ไอ้ตอนกำลังจะเข้าห้องน้ำหลังบ้านผีสิง อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงคนพูดจากเครื่องเล่นเทปพูดขึ้นมาว่าเป็นภาษาจีนกลางจับใจความได้ว่า...
"ข้าคือหยางกุ้ยเฟย วีรสตรีที่ทำคุณให้กับบ้านเกิดเมืองนอนของข้ามานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้...ข้ายังไม่ได้ไปไหนยังอยู่ในโลกนี้ ณ ที่แห่งนี้...."
โอ้...ใครเป็นคนพูดก็ไม่รู้นะ แต่เสียงหลอนได้ใจมาก ๆ ก็ได้ยินตั้งแต่ก่อนเข้าห้องน้ำยันเข้าเสร็จออกมา ถึงตอนนั้นใจก็วูบไปแล้วเกือบ 30 เปอร์เซ็นต์ (เสียงมันหลอนมากกกกกกกกก) แต่สัญญากับเพื่อนว่าจะเข้าด้วยกันก็เข้าละกัน ก่อนเข้าก็เอา mp3 ขึ้นมาเปิดฟังกลบเสียง sound effect ซะให้หมดจะได้กลัวน้อยหน่อย ที่โชคดีไปกว่านั้น ได้เพื่อนร่วมทางเป็นสาวน้อยมุสลิม 3 คนมาเดินเป็นเพื่อน ทีนี้ก็รวมไปเลย 5 คน โฮ่ !!!! โล่งใจแล้ว...
ซะเมื่อไรกันล่ะ!!!!!
พอเดินเข้าไปก็รู้สึกดีไม่น้อย สงสัยเป็นเพราะเปิดเพลงกับมีหลายคนด้วยมั้งเลยรู้สึกเฉย ๆ ไม่น่ากลัว เห็นหุ่นลุกพรวด ๆ ขึ้นมาก็ยังเฉย มีอาการไปปลอบน้อง ๆ บอกว่าไม่ต้องกลัวนะ แค่หุ่นซาดาโกะเอง อุ้ย ๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่กระสือน่อ ด้านหน้าเดินดี ๆ นะ มีบันได อะไรทำนองนี้ เพระเห็นน้อง ๆ 3 คนเค้าหลับหูหลับตาเดินตัวสั่นจับมือดีดี้แน่นเลย แน่นแบบเล็บจิกเนื้อดีดี้เลยนะ อ๊ะ !! แต่ดีดี้ไม่ได้เป็นคนเดินนำหรอกนะ ถ้านับจากการเดินแถว เพื่อนดีดี้จะเป็นคนแรก หัวหน้าหน่วยกล้าตายก็ว่าได้ ดีดี้คนที่ 2 แล้วน้อง ๆ อีก 3 คนก็เดินตามดีดี้ อาศัยว่าเราเป็นประเภทตาแมวคือตาดีในที่มืด (อาการประสาทตาช้าชนิดนึง) ก็เจอเพื่อนถามด้านหน้าเป็นไง มีอะไรบ้าง ที่ผ่านมาอีกมีอะไรบ้าง ข้างบนเป็นไง ก็มีถามแบบนี้ตลอดทาง
พอใกล้ถึงทางออกอยู่ ๆ มือถือเพื่อนก็ดัง
จากกล้า....ก็กลายเป็น....กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!
ขึ้นชื่อว่าเสียงดีเสียงดัง...มันก็ดังจริง ๆ ดีดี้ช็อคแล้วเผลอกรี๊ดออกมาเสียงดังมาก มากถึงขนาดที่ว่าคนรอบข้างหูอื้อไปได้ 5 นาที (อันนี้มีพยานค่ะ ออกไปแล้วเพื่อนเค้ายังไม่ได้ยินเลย หูอื้อ) แล้วก็มากถึงขนาดที่ว่าเราอยู่ตรงทางออก คนที่เดินอยู่เกือบต้น ๆ ทางได้ยินแล้ววิ่งเผ่นออกมาเลยเพราะนึกว่าข้างในมีเรื่อง !!!!!!!!!!!!!!
ออกมาจากบ้านผีสิงได้เพื่อนก็ด่าซะเละเลย โธ่ !!!!!!! มันน่ากลัวนี่หว่า แต่ก่อนมาไม่เห็นมีหัวห้อยเลย อัพเกรดเมื่อไรก็ไม่รู้ ฮือ....
เอ่อ...ถ้าเป็นหุ่นอาจจะเจ๊งช้าหน่อย ถ้าเป็นศพจริงเอามาทำก็อาจจะเจ๊งเร็วขึ้น แต่ถ้ามาเป็นคนแต่งหลอน ๆ มาแสดงล่ะก็...ไม่เจ๊งแฮะ แต่เจ็บแทน ก็เวลากลัวแล้วมือไม้มันไปก่อนนี่นา ไม่ใช่สาวโหดซักหน่อย
จบการรายงานพฤติกรรมอันแสนทุเรศแต่เพียงเท่านี้ ขอตัวกลับไปเล่นเกม sukisho ต่อนะคะ
ดีดี้ 8 January 10 เรื่องสุดยอดในรอบปีสวัสดีปีใหม่ที่หายหน้าไปนานมากทีเดียวค่ะ ตอนนี้ดีดี้ก็สบายดีอยู่แต่ก็ยุ่งพอสมควรเช่นเดิม เอ่อ...ขอให้โชคดีตลอดปีใหม่นี้นะคะ ขอให้มีความสุขกันถ้วนหน้าเลย เพี้ยง !!!!! ><
มาหัวข้อแบบนีคงงงเต้กกันเลยล่ะสิ อย่างงค่ะ อย่างง ดีดี้แค่อยากมานั่งจัดระเบียบความจำในสมองให้มันเรียบร้อยขึ้นแค่นั้นเองค่ะ ก็เลยเอามาจัดอันดับส่งท้ายรอบปีดีกว่าเนอะ
อันดับ 10 "ช็อคกับการใช้เงินของตัวเอง
อันดับ 9 "เพิ่งรู้ว่าหัวแข็งไม่เข้าท่ามากขึ้นกว่าเดิม
อันดับ 8 "เปอร์เซ็นต์ความเป็นแมนเพิ่มขึ้นอีกแล้ว
อันดับ 7 "ไม่สบายหนักที่สุดในรอบปี
อันดับ 6 "ปวดประสาทที่สุดในรอบ 22 ปี
อันดับ 5 "เจอเรื่องดี ๆ เยอะแยะเลย
อันดับ 4 "พรสวรรค์มันต้องมาคู่กับพรแสวง
อันดับ 5 "ได้ฤกษ์ซื้อของใหม่เยอะพอสมควร
อันดับ 4 "รักเพลงรักการ์ตูนจริง ๆ
อันดับ 3 "วาฟเฟิลกับชูครีมอร่อยจัง
อันดับ 2 "อยากออกกำลังกายจังเลย
อันดับ 1 "แหกกฏเหล็กของคุณพ่อและคุณย่า
ก็อย่างไรไอ้ที่ดีดี้กล่าวว่ามาข้างต้นขอให้มันเป็นจริงด้วยเถอะ เพี้ยง ๆ อ๊ะ แต่คิดอีกทีเหมือนตกไปข้อแฮะ อ้อ...ใช่ ๆ จริง ๆ ด้วย ปีนี้มันคือปีที่รังสีวายส่องสว่างดีจริง ขอให้ส่องให้ได้อย่างนี้ตลอดปีนะจ๊ะ
รักทุก ๆ คนค่ะ
ดีดี้ 11 December เด็กสมัยนี้ "เชี่ย" มาก ขอหยาบซักวันเหอะขึ้นหัวข้อมาอาจจะงงเล็กน้อยนะคะ แต่ขอซักวันที่ดีดี้จะด่าด้วยคำหยาบเถอะ
วันนี้ดีดี้ไปตัดผมมา (สั้นก็ยังจะตัดอีกเนอะ) แล้วตอนขากลับคุณย่าดีดี้หันไปเห็นเด็กผู้ชายอายุประมาณ 6 - 8 ขวบกำลังปีนตู้ไฟฟ้าเล่น (ตู้นี้โรงเรียนหลังบ้านดีเค้าทิ้งเอาไว้ไว้ใช้ปั้มน้ำน่ะ) ก็เลยเตือนไปด้วยความหวังดีว่าอย่าปีนมันอันตรายเดี๋ยวๆฟดูดตายหรอก แต่เด็กพวกนั้นกลับพูดว่า......."ตายเหรอ? ตายก็ดีสิ ไม่กลัวหรอก พ่อแม่มีเงินซะอย่าง ซื้อชีวิตได้อยู่แล้ว" พูดจบก็หัวเราะกันทั้งกลุ่ม
ดีดี้ถึงกับอึ้ง เด็กมันคิดได้ชั่วถึงขนาดนี้เลยเหรอ? ตัวดีดี้เองตอนเด็กต่อให้หัวดื้อถึงขั้นอาละวาดกับครูบาอาจารย์มาแล้วก็ยังไม่เคยคิดแบบนี้เลยนะ คิดแล้วอยากจะลงไปกระชากคอแล้วจับเหวี่ยงให้ตกคลองซะให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่เห็นแก่หน้าคุณย่าเลยไม่กล้าอาละวาด รีบพาคุณย่าเดินกลับบ้านดีกว่า
ก็ไม่แปลกใจซักเท่าไรหรอกว่าทำไมเด็กถึงคิดได้ถึงขนาดนี้ ก็พ่อแม่เธอคือเจ้าของโรงงานเย็บผ้าที่บ้านตั้งอยู่กับบ้านของดีดี้นี่นา แถมเด็กกลุ่มนั้นน่ะก็เป็นลูก ๆ ของพวกพี่น้องในเครือแกด้วย ยังมีตัวแสบอีกตัวที่ดีดี้ลืมหน้าไม่ลง เป็นเด็กที่เพิ่งจะย้ายบ้านมาไม่กี่เดือนเอง บ้านเปิดเป็นร้านทำฟันอยู่ข้าง ๆ ไอ้โรงงานเย็บผ้านี่อีก พอเลิกเรียนก็วิ่งแจ้นมาเล่นขับจักรยานในซอย ไม่แปลกอะไรหรอกที่ความคิดจะใกล้เคียงกัน ก็ก๊งเดียวกันชัด ๆ
ดีดี้จะไม่พูดหรอกว่าความคิดตัวเองถูกหรือว่าเค้าเลี้ยงดูมาแบบนี้ แต่สิ่งที่ดีดี้กลัวและอยากตั้งคำถามถามพ่อแม่ของพวกเขาก็คือ ถ้าโตขึ้นไปเด็กพวกนี้มันจะเป็นคนดีมีประโยชน์หรือว่าจะเป็นคนไม่ดีที่เป็นแค่ขยะของสังคมกันแน่นะ?!
วันนี้ดีดี้อาจจะพูดเครียดไปหน่อย ก็ขอโทษไว้ด้วยนะคะ ส่วนเรื่องที่จะทำให้ Blog ตัวเองสวยเช้งมีรูปมีเสียง แผนนี้...ขอพับเก็บไว้ก่อนนะคะ ดีดี้ยุ่งมาก ๆ เลยค่ะ นอกจากอัพ Blog แล้วทำอย่างอื่นไม่ได้หรอกค่ะ
ขอให้โชคดีนะคะ
ดีดี้
ปล. พิงค์...ใช่เลยล่ะดีดี้รู้ว่าตัวเองมี space จาก space ของพิงค์นั่นล่ะ
26 November ได้ฤกษ์เปิด BLOG (ด้วยความงง) แล้ว เฮ่อก็สวัสดีทุกคนที่แวะมาชม BLOG ของดีดี้นะคะ ก็รู้สึกเป็นงงเหมือนกันว่าคนอย่างเราก็มี BLOG กับเค้าเหมือนกันด้วยเหรอ เพิ่งมารู้ตัวก็ตอนที่เพื่อนเอา blog space ของ msn มาให้เขียนแล้วมีเวบ BLOG ของเราอยู่ด้วย (เป็นอึ้ง!!!!!!!!!!!)
คาดว่า BLOG นี้คือ BLOG ระบายความทุกข์โศกกับความบ้าคลั่งอย่างแน่นอน ดีดี้เองก็ไม่รู้ว่าจะอัพได้เมื่อไรหรือบางทีอาจจะดองจนบล็อคเริ่มโชยกลิ่น (ล้อเล่นค่ะ ล้เล้น ^^ ) เนื่องจากเทอมนี้เรียนหนักมาก แต่ก็จะพยายามสู้ตายนะคะ ^.^ (ปล. ถ้าให้ BLOG ไปแล้วก็แอบ ๆ เมนท์ก็ได้น่อ)
ขอให้คนอ่าน BLOG ฉบับปฐมฤกษ์ของดีดี้โชคดีทุกคนนะคะ
รักและคิดถึงค่ะ
ดีดี้ |
|
|||||
|
|